Słowniczek najważniejszych pojęć

Protokół (ang. protocol) - Zbiór sygnałów używanych przez grupę komputerów podczas wymiany danych (wysyłania, odbierania i kontroli poprawności informacji). Komputer może używać kilku protokołów. Np. jednego do komunikacji z jednym systemem, a drugiego z innym. W Internecie mamy do czynienia z wieloma protokołami, a najważniejsze z nich to TCP/IP, SLIP, PPP.

AARP - (AppleTalk Address Resolution Protocol) - Protokół przyporządkowania adresów w sieciach AppleTalk; AARP przekształca adresy sieci AppleTalk na  adresy sieci Ethernet lub sieci Token ring.
ARP - (Address Resolution Protocol) - Jeden z protokołów sieciowych należący do zestawu TCP/IP (nie związany bezpośrednio z transportem danych); jest on     używany do dynamicznego określania fizycznego adresu niskiego poziomu, który odpowiada adresowi IP wyższego poziomu dla danego hosta; protokół ARP jest ograniczony do fizycznych systemów sieciowych obsługujących emisję pakietów.
CSMA/CD (Carrier Sense Multiple Access with Collision Detection) - Metoda wielodostępu do łącza sieci z badaniem stanu kanału i wykrywaniem kolizji) metoda  używana w sieci Ethernet do przydziału nośnika poszczególnym węzłom; węzeł rozpoczyna nadawanie, gdy nie wykrywa w sieci transmisji innego węzła, sprawdzając cały czas, czy nie dochodzi do kolizji z innym pakietem; w przypadku kolizji próba transmisji jest ponawiana po przerwie losowej długości.
DHCP - (Dynamic Host Configuration Protocol) - Standardowy protokół przypisujący konfiguracje Internet Protocol (IP) komputerom; komputer serwera DHCP tworzy przypisanie, a komputer klienta wywołuje komputer serwera, aby otrzymać żądany adres.
DNS (Domain Name Service) - Używany w Internecie protokół i system nazewnictwa domen w sieci Internet; pozwala nadawać komputerom nazwy zrozumiałe dla człowieka i tłumaczy je na numery adresów IP; czasem nazywany usługą BIND (w systemie BSD UNIX), protokół DNS oferuje statyczną, hierarchiczną usługę rozróżniania nazw dla hostów TCP/IP; administrator sieci konfiguruje DNS używając listy nazw hostów i adresów IP, umożliwiając użytkownikom stacji roboczych skonfigurowanych na kwerendy DNS określanie systemów zdalnych przez nazwy hostów, a nie przez adresy IP; na przykład, stacja robocza skonfigurowana na używanie systemu rozpoznawania nazw DNS może użyć polecenia ping zdalnyhost zamiast ping 172.16.16.235, jeśli mapowanie systemu o nazwie "zdalnyhost" zostało umieszczone w bazie danych DNS; domeny DNS nie pokrywają się z domenami sieci Windows NT.System DNS nie ma centralnej bazy danych o adresach komputerów w sieci. Informacje o nich są dzielone pomiędzy tysiące komputerów, zw. serwerami nazw domenowych, zorganizowanych hierarchicznie w postaci drzewa. Początek rozgałęzienia drzewa jest nazywany korzeniem (ang. root). Nazwy domenowe najwyższego poziomu, oprócz tradycyjnych trzyliterowych domen w USA, zawierają dwuliterowe domeny narodowe oparte na zaleceniu ISO 3166 (z wyjątkiem brytyjskiej domeny uk). Główna domena krajowa w Polsce jest oznaczona przez pl. Znaczenie domen trzyliterowych jest następujące: com organizacje komercyjne; edu instytucje edukacyjne; gov agencje rządowe; mil organizacje wojskowe; net organizacje utrzymania sieci komputerowych; org pozostałe organizacje. Z każdym węzłem w drzewie jest związana etykietka, która składa się z kolejnych nazw węzłów, począwszy od danego węzła aż do korzenia, oddzielonych kropkami. Na przykład etykietą węzła fuw w Uniwersytecie Warszawskim będzie fuw.edu.pl. Komputer w Australii, nadający pocztę do odbiorcy w tym węźle, wysyła prośbę o rozszyfrowanie nazwy do najbliższego lokalnego serwera DNS. Jeżeli lokalny serwer nie ma tej informacji, kieruje zapytanie dalej, aż do administratora domeny, w której jest szukany węzeł. Otrzymana informacja jest przechowywana przez pewien czas w pamięci buforowej lokalnego serwera DNS. Jeżeli więc szukany adres jest często używany, nie trzeba za każdym razem wysyłać zapytania do serwera administrującego domeną. Administrator każdej domeny, na przykład pl w podanym przykładzie, może dodawać do niej nowe adresy bez powiadamiania wszystkich komputerów na świecie o zaistniałej zmianie.
FTP (ang. File Transfer Protocol) - Protokół transmisji plików. Zazwyczaj usługa ftp służy do kopiowania plików z odległej maszyny do lokalnej lub odwrotnie. Działa na zasadzie klient-serwer i przeważnie z usługi korzystamy przy użyciu interaktywnej aplikacji. Zapewnia ochronę przy użyciu haseł dostępu.
Full Duplex Ethernet - odmiana protokołu Ethernet, opata na okablowaniu 10BaseT (skrętka), w której możliwa jest jednoczesna transmisja w obydwu kierunkach (nadawanie i odbiór), co pozwala w pewnych warunkach efektywnie podwoić przepustowość sieci.
Gopher - "goniec"; wczesny protokół internetowy i program do wyszukiwania, pobierania i wyświetlania dokumentów ze zdalnych komputerów lub witryn; system oparty na menu wspomagający poszukiwanie informacji w Internecie; jest to poprzednik WWW, gdyż w chwili obecnej wszelkie możliwości gopher-a zostały wbudowane w przeglądarki WWW; z hostami typu gopher można się łączyć klientem WWW i czytać je analogicznie do klienta gopher
HTTP - (HyperText Transfer Protocol) - Jeden z protokołów internetowych, używany do transferu stron WWW. Podstawowy protokół, za pomocą którego komunikują się klienci i serwery sieci Web; HTTP jest protokołem poziomu aplikacji dla rozproszonych, współpracujących ze sobą, hipermedialnych systemów informacyjnych; jest to generyczny, bezstanowy protokół zorientowany obiektowo; cechą protokołu HTTP jest możliwość wpisywania i negocjacji reprezentacji danych, dzięki czemu systemy mogą być budowane niezależnie od rodzaju transferowanych danych.
ICMP - (Internet Control Message Protocol) - Rozszerzenie protokołu Internet Protocol (IP); protokół ICMP umożliwia generowanie komunikatów o błędach, pakietów testowych i komunikatów informacyjnych związanych z protokołem IP.
IP (ang. Internet Protocol) - Protokół komunikacji sieciowej w którym komputer klienta składa żądanie, a komputer serwera je spełnia. Jest to 32-bitowa liczba zapisywana jako sekwencja czterech liczb ośmiobitowych dziesiętnych (tzn. mogących przybierać wartości od 0 do 255), rozdzielonych kropkami. W obrębie adresu wyróżnia się dwa składniki: identyfikator sieciowy (ang. network id) oraz identyfikator komputera (ang. host id). Istnieją różne klasy adresowe, o różnej długości obydwu składników (klasa A to adresy o 8-bitowym identyfikatorze sieciowym i 24-bitowym identyfikatorze maszyny; klasa B o podziale odpowiednio 16/16; klasa C o podziale 24/8). W sieci Internet może występować 128 klas A, 14.284 klas B i 2.097.152 klas C. Istniejący obecnie system adresowania ogranicza liczbę możliwych do przyznania adresów, co wobec bardzo szybkiego rozwoju Internetu stanowi dla niego poważne zagrożenie. Od 1992 r. trwają prace nad wprowadzeniem nowego protokołu internetowego, tzw. Ipv6 (obecnie jest używana wersja Ipv4). Poza zwiększeniem przestrzeni adresowej ma on również usunąć inne niedogodności obecnego systemu, jak np. niemożność określenia kto zapoczątkował ruch w sieci, co z kolei uniemożliwia poprawne obciążanie kosztami końcowych użytkowników. Na przykład 198.181.29.198 jest adresem strony internetowej naprowadzającej na zasoby informacyjne w Polsce. Dla ułatwienia zapamiętywania adresów wprowadzono adresy symboliczne, które są tłumaczone przez komputery zainstalowane w sieci na adresy właściwe. W podanym przykładzie adresem symbolicznym jest polska.pl. W Internecie istnieje więc mechanizm pozwalający przyporządkować każdej nazwie adres numeryczny.
IPE/SPX (Internetwork Packet Exchange / Sequenced Packet Exchange) - Protokół sieciowy wywodzący się z protokołu XNS, szeroko używany m.in. w sieciach Novell NetWare.
ISDN (Integrated Services Digital Network) - Sieć cyfrowa z integracją usług. Publiczna, telefoniczna linia cyfrowa pozwalająca na przekazywanie dużych pakietów informacji (np. w czasie wideo konferencji - głos, obraz, dane cyfrowe). Łącze ISDN składa się w zasadzie z dwóch linii lub kanałów, każdy o przepustowości 64000 bps, które mogą być połączone w jeden ciąg o maksymalnym transferze 128 Kbps; dla porównania, najszybsze połączenie modemowe na zwykłych, analogowych liniach telefonicznych umożliwia transfer 33,6 tysięcy bitów na sekundę; innym ważnym aspektem odróżniającym łącza ISDN od łącz analogowych jest to, że przekaz na nich jest całkowicie cyfrowy - zbędna staje się zatem zamiana sygnału cyfrowego na analogowy w modemie wysyłającym informację i proces odwrotny w modemie odbierającym; rozwiązanie opracowane z myślą o zastąpieniu tradycyjnej sieci telefonicznej.
NetBEUI (Network BIOS Extended USER Interface) - Protokół sieciowy wykorzystywany m.in. przez Windows for Workgroups.
NetDDE - Protokół ten wykorzystuje interfejs NetBIOS, aby rozszerzyć możliwości DDE tak, aby dwie aplikacje na różnych komputerach mogły wymieniać dane.
PPP - (Point to Point Protocol) - Protokół transferu służący do tworzenia połączenia z Internetem przy użyciu modemu i sieci telefonicznej, umożliwiający przesyłanie pakietów danych różnych formatów dzięki pakowaniu ich do postaci PPP; protokół ten steruje połączeniem między komputerem użytkownika i serwerem operatora Internetu; podobnie jak SLIP także PPP działa poprzez łącze szeregowe; zestaw będących standardami przemysłowymi protokołów ramek i uwierzytelnień należący do usługi Windows NT Remote Access Service (RAS), który zapewnia współdziałanie z oprogramowaniem zdalnego dostępu pochodzącym od innych dostawców; protokół PPP negocjuje parametry konfiguracji dla wielu warstw modelu OSI (Open Systems Interconnection); protokół PPP, będący standardem internetowym dla komunikacji szeregowej, definiuje sposób, w jaki pakiety danych są wymieniane z innymi systemami internetowymi używającymi połączeń modemowych.
SLIP - (Serial Line Interface Protocl) - Protokół transmisji poprzez łącze szeregowe; protokół uzupełnia TCP/IP tak, aby można było przesyłać dane poprzez łącza szeregowe.
SMTP (Simple Mail Transfer Protocol) - Podstawowy protokół transferu poczty elektronicznej, jeden z protokołów wchodzących w skład rodziny TCP/IP służący do przesyłania poczty elektronicznej; zdefiniowany w dokumentach STD 10 i RFC 821.
SNMP (Simple Network Managment Protocol) - Podstawowy protokół zarządzania siecią. Protokół SNMP (RFC 1157) jest standardem internetowym dla zdalnego monitorowania i zarządzania hostami, routerami oraz innymi węzłami i urządzeniami w sieci; wywodzący się z TCP/IP protokół odpowiedzialny za monitorowanie urządzeń sieciowych i zarządzanie nimi; protokół do monitorowania sieci.
TCP / IP (Transmission Control Protocol / Internet Protocol) - Protokół sieciowy - a ściślej zestaw protokołów - stosowany w sieci Internet; najczęściej posługują się nim systemy uniksowe, choć można go również stosować z Novell NetWare, Windows NT itp. TCP/IP jest bardziej podatny na naruszenia systemu bezpieczeństwa, z powodu swojej otwartej, "ufnej natury". Jego zadanie polega na podzieleniu informacji na odpowiedniej wielkości pakiety, ponumerowaniu ich, tak aby u odbiorcy można było sprawdzić, czy wszystkie pakiety nadeszły, i ustawić je w odpowiedniej kolejności. Poszczególne partie informacji są wkładane do kopert TCP, które z kolei są umieszczane w kopertach IP. Po stronie odbiorcy oprogramowanie TCP zbiera wszystkie koperty i odczytuje przesłane dane. Jeżeli brakuje jakiejś koperty, żąda ponownego jej przesłania. Pakiety są wysyłane przez komputery bez sprawdzania, czy droga jest wolna. Może się więc zdarzyć, że do określonego węzła sieci, w którym znajduje się router, nadchodzi więcej pakietów, niż urządzenie jest w stanie posegregować i wysłać dalej. W każdym routerze istnieje bufor, w którym pakiety czekają na wysyłkę. Kiedy bufor całkowicie się zapełni, nowe nadchodzące pakiety są wyrzucane i bezpowrotnie giną.Protokół obsługujący kompletowanie pakietów musi więc wtedy zażądać ponownego ich przesłania. W ten sposób przy dużym obciążeniu sieci coraz więcej pakietów musi być wielokrotnie przesyłanych, co powoduje lawinowe narastanie ruchu aż do praktycznego zablokowania połączenia. Powoduje to bardzo nieefektywne wykorzystanie sieci. Dlatego przyjmuje się, że dobrze działająca sieć nie powinna być obciążana powyżej 30% nominalnej przepływności.
WAP (Wiereless Application Protocol) - W teorii miał umożliwić dostęp do Internetu z każdego miejsca. Choć krajowi operatorzy mówią o sukcesie, to życie nieco zweryfikowało popularność tej formy dostępu. Bez grafiki, obsługiwane klawiaturą telefonu, a nie myszą spowodowało, że rozpowszechnia się on bardzo powoli, a wielu użytkowników, którzy zdecydowali się na WAP, zrezygnowała z tej usługi już po kilku próbach.
Standard WAP stale się rozwija. Obecnie obowiązującym jest WAP 1.2. Niestety, dostępne w sprzedaży telefony obsługują tylko standard 1.1. Podobnie jest w przypadku gatewayów, jednak problem ten dotyczy głównie operatorów sieci komórkowych i dostawców usług WAP. Różnice między WAP 1.1 a WAP 1.2 są bardzo duże. Od dawna mówi się, że technika "push" zaimplementowana w nowym standardzie znacznie poszerzy możliwości WAP. Obecnie to abonent sam musi zgłosić się po informacje. Technika "push" pozwoli na automatyczne wysyłanie wiadomości do wybranych abonentów. Dzięki temu będzie można budować znacznie lepsze aplikacje WAP-owe. Obecnie trwają pra-ce nad kolejną, jeszcze bogatszą wersją standardu WAP 2.0.
Warunkiem wyświetlania polskich znaków jest obsługa unicode'u. Jest ona zapewniona we wszystkich telefonach i gatewayach, ale nie pozwala na jej użycie żaden z dostępnych na rynku telefonów komórkowych.


W celu przesłania jakichkolwiek informacji potrzebne jest medium transmisyjne, które może to zrobić. Najczęściej wykorzystywanym medium przesyłu danych są kable miedziane. Pierwsze kable telekomunikacyjne miały papierowo-powietrzną izolację żył miedzianych a powłokę zewnętrzną wykonaną z ołowiu. Obecnie nie produkowane, chociaż jeszcze często używane. Współczesnym środkiem izolacji żył przewodzących w kablu jest polichlorek winylu (PCW) lub polietylen. Tradycyjnym medium transmisyjnym jest w telekomunikacji kabel z parami przewodów miedzianych. W dzisiejszych sieciach dostępu używane są kable zawierające ponad 2000 par przewodów skręcanych. Oprócz tego podstawowego zastosowania kable miedziane sprawdziły się w szeregu innych m.in. jako kable instalacyjne, kable do transmisji danych, do systemów komutacyjnych, kable antenowe. W kablach miedzianych wyróżnia się łącza niesymetryczne (co najmniej 1 biegun połączony z ziemią) i symetryczne, w których prąd w obu przewodach powinien być taki sam, lecz płynący w przeciwnych kierunkach (symetrycznie). Tak skręcona para symetryczna daje dużą odporność na zakłócenia zewnętrzne. Każda para przewodów jest skręcona i stąd pochodzi nazwa - kabel typu skrętka parowa. Dotychczas używane kable koncentryczne są wypierane przez bardziej nowoczesne, składające się z 4 par przewodów miedzianych - skręcane w układzie pęczkowym - czwórki kablowe - dla których podstawową wiązką są cztery skręcone przewody.. Kabel taki umożliwia pięciokrotnie, a nawet dwudziestoparokrotnie szybszą transmisję danych. Podstawowa skrętka pozwala na przesłanie w ciągu jednej sekundy 100 mln bitów danych, zaś przy zaawansowanych i skomplikowanych technikach kodowania sygnału może to być nawet 10 razy więcej. Jest to równoważne przesłaniu w ciągu 1  sekundy 7 tys. stron maszynopisu! Mimo że to liczba niemal astronomiczna, coraz częściej ta prędkość przestaje już wystarczać.

Rodzaje kabli miedzianych:

Skrętka nieekranowana UTP - (Unshielded Twisted Pair) Kabel wykonany ze skręconych, nieekranowanych przewodów tworzących linę symetryczną zrównoważoną . Skręcanie przewodów ze splotem 1 zwój na 16-10 cm chroni transmisję przed oddziaływaniem (interferencją) otoczenia. Skrętkę powszechnie stosuje się w sieciach telefonicznych i komputerowych.Przy przesyłaniu sygnałów cyfrowych za pomocą skętki UTP uzyskuje się przepływności do 100 Mb/s (kategoria 5), a takie1000 Mb/s w najnowszej technologii Gigabit Ethernet.

utp

Skrętka foliowana FTP - (Foiled Twisted Pair) jest skrętką ekranowaną za pomoca folii z przewodem uziemiającym. Przeznaczona główne do budowy sieci komputerowych (Ethernet, Token Ring) o długości nawet kilku kilometrów. Stosowana również na krótszych dystansach w sieciach standardu Gigabit Etrernet (1 Gb/s) z wykorzystaniem wszystkich czterech par okablowania miedzianego piątej kategorii.

ftp

Skrętka ekranowana STP - (Shielded Twisted Pair) Posiada ekran wykonany w postaci oplotu i zewnętrznej koszulki ochronnej. Znaczenie skrętki ekranowanej wzrasta w świetle nowych norm europej-skich EMC w zakresie emisji EMI (ElectroMagnetic Interference) - ograniczających promieniowanie dla nieekranowanych kabli telekomunikacyjnych przy wyższych częstotliwościach pracy. Skrętka STP jest stsowana powszechnie tylko w niektórych krajach jako alternatywa skrętki nieekranowanej.

Kabel współosiowy (koncentryczny).  Stosowany początkowo głównie do tworzenia niewielkich sieci LAN, jest teraz najczęściej stosowanym mediumtransmisyjnym w sieciach hybrydowych, związanych ze środowiskiem telewizji kablowej CATV. Składa się z dwóch przewodów koncentrycznie umieszczonych jeden wewnątrz drugiego, co zapewnia większą odporność na zakłócenia - a co za tym idzie - zapewniają lepszą jakość transmisji.
Powszechnie stasuje się dwa rodzaje kabli koncentrycznych: kable o oporności falowej 50 i 75 omów. Kable 75-omowe o przekrojach 4 - 6 mm są wykorzystywane zarówno w transmisji cyfrowej, jak i analogowej, a sygnały można przesyłać z przepływnością do 600Mb/s (pasmo 200 MHz użytkowane w telewizji kablowej CATV). Parametry transmisyjne kabli koncentrycznych pozwalają na ogól uzyskiwać wyższe przepływności, lecz o mniejszym zasięgu niż za pomocy skrętek

koncentryk

 

Światłowód - Transmituje dane w postaci impulsów światła przez specjalne szklane lub plastykowe kable.
Włókno światłowodowe składa się z dwóch warstw niezwykle czystego szkła i rdzenia i powłoki. W odróżnieniu od kabli miedzianych, w których dane są przesyłane w postaci impulsów elektrycznych, w światłowodach informacje są przesyłane jako impulsy świetlne. Jako że powłoka i rdzeń wykonane są ze szkła o różnym współczynniku odbicia światła, promień świetlny odbija się na granicy dwóch warstw i w ten sposób biegnie się przez całą długość kabla. W przypadku światłowodów można rozróżnić ich dwa podstawowe typy: światłowody wielomodowe i jednomodowe.

swiatłowód

W przypadku światłowodów wielomodowych w rdzeniu mieści się wiele modów promieni światła naraz. Natomiast rdzeń światłowodu jednomodowego jest tak cienki, że mieści się w nim tylko jeden promień światła. Z oczywistych powodów światłowód jednomodowy ma lepsze parametry techniczne. W światłowodzie wielomodowym każdy z promieni światła podróżuje po różnej trasie i dociera do odbiornika w różnym czasie. Oznacza to, że wąski impuls świetlny poprzez transmisję w kablu rozszerza się. Ogranicza to szybkość wysyłania impulsów (częstotliwość pracy), gdyż inaczej impulsy schodziłyby się i odbiornik nie byłby w stanie ich rozróżnić. W światłowodzie jednomodowym jest tylko jeden promień, toteż można z dużo większą szybkością wysyłać impulsy. Wadą światłowodów jednomodowych jest to że w związku z bardzo małym rdzeniem, trudniej jest je zakończyć, wszelkie elementy wymagają większej dokładności, znacznie droższe są też obecnie urządzenia (karty sieciowe, koncentratory itp.) współpracujące z takimi światłowodami.
 Światłowody wielomodowe pozwalają na przesłanie danych z prędkością dwudziestokrotnie większą niż w przypadku zwykłej skrętki. światłowody jednomodowe, których rdzeń szklany ma średnicę 9 nm (ponad 110 takich rdzeni ułożonych obok siebie zajęłoby zaledwie 1mm!), pozwalają na przesłanie danych z szybkością nawet 300 razy większą niż po skrętce. Oznacza to przesłanie w ciągu 1 sekundy prawie 5 tys. tomów składających się z 500 stron każdy! Światłowody są kosztowne. Konieczne jest stosowanie niezwykle precyzyjnych maszyn, pozwalających na wytworzenie produktów tak mikroskopijnych. Otrzymanie szkła bez żadnych zanieczyszczeń również nie jest proste, a zatem nie jest tanie. Ponadto instalacja światłowodów wymaga drogich urządzeń, a także wysoko wykwalifikowanych pracowników.

Technologia światłowodów wdmuchiwanych polega na tym, że instaluje się puste rurki plastykowe, których koszt jest porównywalny z ceną najtańszych kabli miedzianych typu skrętka i stanowi ok. 10 proc. kosztu kabla światłowodowego. Za kilka lat, przy użyciu urządzenia do wdmuchiwania światłowodów oraz sprężonego powietrza, będzie można wdmuchnąć je do już istniejących rurek. Dopiero wtedy trzeba będzie zapłacić za same włókna. Niezwykle istotne jest również to, że taka instalacja odbywa się błyskawicznie i bez większych zakłóceń pracy danej instytucji. Technologia światłowodów wdmuchiwanych jest wręcz tańsza od instalacji światłowodów konwencjonalnych! Nie bez znaczenia jest także oszczędność, która wynika z niepłacenia jeszcze raz za instalację kabli.     Jednym z przykładów nowej technologii światłowodowej jest technologia światłowodów wdmuchiwanych Blolite brytyjskiej firmy BICC Brand-Rex. Technologia ta ma kilka ważnych zalet. Jedna z nich jest bardzo istotna dla firm, które myślą o zastosowaniu szybkich metod transmisji, np. protokołu Gigabit Ethernet. Propozycja standardu tej technologii przewiduje wykorzystanie światłowodu wielomodowego tylko w odległościach do 300 m. Przy odległościach większych konieczne będzie zastosowanie światłowodu jednomodowego. Blolite daje w takiej sytuacji elastyczność, gdyż na odległościach przekraczających 300 m można zainstalować rurki i wdmuchnąć do nich włókna wielomodowe, które mogą być wykorzystane do transmisji w obecnych technologiach np. Fast Ethernet. W momencie kiedy zostanie ustalony standard Gigabit Etherent i użytkownik podejmie decyzję o wykorzystaniu tej technologii, będzie można bardzo łatwo (a przede wszystkim tanio) zastąpić włókna wielomodowe jednomodowymi bez otwierania koryt, sufitów, bez dostawania się do studzienek kanalizacyjnych, bez przeszkadzania innym pracownikom w biurze.